Η παχυσαρκία απειλεί τη ζωή μας

Σύμφωνα με τα ιατρικά δεδομένα, η παχυσαρκία είναι ασθένεια αυτή καθεαυτή, όπως είναι ο διαβήτης ή η υπέρταση, έστω και αν δεν υπάρχουν ακόμα επιπλοκές. Η θεραπεία της «ασθένειας παχυσαρκία» πρέπει να προλαμβάνει τις επιπλοκές και όχι αυτή να... αντιμετωπίζεται όταν εμφανίζονται.

Οι συχνότερες επιπλοκές της νοσηρής παχυσαρκίας: 

• υπέρταση

• διαβήτης

• έμφραγμα του μυοκαρδίου 

• εγκεφαλικό επεισόδιο 

• καρδιακή ανεπάρκεια 

• άπνοια ύπνου με βαρύ ροχαλητό

• καρκίνος του μαστού και της μήτρας • καρκίνος του παχέως εντέρου 

• στειρότητα, ανικανότητα 

• δισκοπάθεια και αρθρίτιδα 

• στεάτωση και κίρρωση ήπατος 

• διαφραγματοκήλη και οισοφαγίτιδα 

• δερματικές λοιμώξεις 

• κατάθλιψη, αυτοκτονία 

Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι περίπου 7.000 άνθρωποι πεθαίνουν ετησίως από αιτία που συνδέονται με την παχυσαρκία. Ένα μεσήλικο άτομο με ΒΜΙ άνω των 40 έχει προσδόκιμο επιβίωσης μειωμένο κατά 10 χρόνια σε σχέση με ένα άτομο φυσιολογικού βάρους. Για τους λόγους αυτούς, η Ευρωπαϊκή Ένωση «κήρυξε τον πόλεμο» κατά της παχυσαρκίας, ανακηρύσσοντας την περίοδο 2006-2011 ως «πενταετία κατά της παχυσαρκίας». 

Προφανώς η εκρίζωση του προβλήματος βρίσκεται στην πρόληψη. Πρέπει να διατηρήσουμε τις καλές μας μεσογειακές διατροφικές συνήθειες, να αντισταθούμε στο fast food, να μειώσουμε την τηλεθέαση και να κάνουμε περισσότερη φυσική άσκηση. 

Αυτά τα μέτρα όμως δεν λύνουν το πρόβλημα των ανθρώπων, που ήδη έχουν εγκλωβιστεί στη νοσηρή παχυσαρκία, η οποία δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με τις απλές συντηρητικές μεθόδους. Για τα άτομα αυτά μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε πρακτικώς καμία αποτελεσματική λύση. Σήμερα η νοσηρή παχυσαρκία θεραπεύευεται.

Μέθοδοι αντιμετώπισης της νοσηρής παχυσαρκίας

Το αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι η ιατρική έχει επιτέλους αποκτήσει δοκιμασμένα όπλα για να θεραπεύσει τις μέχρι πρότινος πρακτικά αθεράπευτες μορφές παχυσαρκίας. 

Κατά τη δεκαετία του ‘90 αναπτύχθηκε η επονομαζόμενη «βαριατρική χειρουργική», δηλαδή οι επεμβάσεις κατά της παχυσαρκίας. Πρόκειται για χειρουργικές τεχνικές με σκοπό τη μείωση του βάρους ασθενών με νοσηρή παχυσαρκία. Από το 1998, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι: «Η χειρουργική αποτελεί την πιο αποτελεσματική μέθοδο κατά των σοβαρών μορφών (BMI>35) και πολύ σοβαρών μορφών (BMI>40) της παχυσαρκίας”. 

Οι επεμβάσεις κατά της παχυσαρκίας γίνονται σήμερα με τη λαπαροσκοπική μέθοδο, δηλαδή χωρίς τομή και χωρίς το σχετικό πόνο, καθώς και με ελαχιστοποιημένο χρόνο νοσηλείας.

Kάθε περίπτωση παχυσαρκίας αντιμετωπίζεται σήμερα με μια από τις μεθόδους που έχει αναπτύξει η βαριατρική χειρουργική. Οι βασικές βαριατρικές επεμβάσεις είναι σήμερα τρεις: 

1. ο γαστρικός δακτύλιος, 

2. η γαστρική παράκαμψη και 

3. η αφαίρεση του γαστρικού θόλου.

Δυο άλλες μέθοδοι έχουν για διαφορετικούς λόγους περιορισμένες εφαρμογές: το ενδογαστρικό μπαλόνι και ηχολοπαγκρεατική παράκαμψη. 

Το ενδογαστρικό μπαλόνι δεν είναι μόνιμη λύση και συνεπώς χρησιμοποιείται μόνο σε δυο περιπτώσεις: αφενός σε άτομα που παρουσιάζουν πρόσκαιρο πρόβλημα παχυσαρκίας (π.χ. με αφορμή τη στρατιωτική θητεία, εγκυμοσύνη κλπ.) και αφετέρου σε άτομα ιδιαίτερα παχύσαρκα για να ελαττωθεί το βάρος τους και να εφαρμοστεί ευκολότερα μια μόνιμη τεχνική. 

Η χολοπαγκρεατική παράκαμψη και ορισμένες παραλλαγές της έχουν μεγάλη αποτελεσματικότητα αλλά είναι βαριές επεμβάσεις, οι οποίες ενδείκνυνται σε ειδικές περιπτώσεις.

Αποτελεσματικότητα

Η αποτελεσματικότητα της βαριατρικής χειρουργικής είναι πλέον πλήρως τεκμηριωμένη, όπως δείχνει μελέτη της Mayo Clinic, σύμφωνα με την οποία η βαριατρική χειρουργική επιφέρει 89% μείωση της πενταετούς θνησιμότητας. Δείτε το σχετικό πίνακα:

Χειρουργική σε 2 στάδια

Η χειρουργική σε 2 στάδια αποτελεί εναλλακτική ασφαλέστερη μέθοδο, στις περιπτώσεις όπου η γαστρική παράκαμψη ή η αφαίρεση γαστρικού θόλου είναι μεν ιδανική λύση αλλά εμπεριέχουν σημαντικό εγχειρητικό κίνδυνο λόγω καρδιοαναπνευστικού ή άλλου προβλήματος ή λόγω εξαιρετικά υψηλού ΒΜΙ. 

Τότε πραγματοποιείται σε 1ο στάδιο η πιο απλή επέμβαση, δηλ. γαστρικός δακτύλιος ή αφαίρεση γαστρικού θόλου. Μετά από περίπου 12 με 18 μήνες, οπότε ο ασθενής έχει πλέον χάσει σημαντικό μέρος του περιττού βάρους του και δεν παρουσιάζει υψηλό εγχειρητικό κίνδυνο, πραγματοποιείται και το 2ο στάδιο της επέμβασης. Δηλαδή σε περίπτωση προηγούμενης επέμβασης γαστρικού δακτυλίου πραγματοποιείται αφαίρεση θόλου ή γαστρική παράκαμψη, ενώ σε περίπτωση προηγούμενης αφαίρεσης θόλου πραγματοποιείται γαστρική παράκαμψη.

Διαβήτης: Νέα χειρουργική αντιμετώπιση

Οι επιστημονικές μελέτες που δημοσιεύθηκαν από το 2008 καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι επεμβάσεις κατά της νοσηρής παχυσαρκίας και ειδικά η γαστρική παράκαμψη είναι σε θέση να θεραπεύσουν τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ανεξάρτητα από το αν συνυπάρχει η όχι παχυσαρκία. Η ανακάλυψη αυτή ανοίγει ένα νέο δρόμο στην οριστική θεραπεία εκατοντάδων χιλιάδων διαβητικών ασθενών στη χώρα μας, έτσι ώστε να απαλλαγούν από την καθημερινή φαρμακευτική αγωγή. Οι επεμβάσεις αυτές όμως επιβάλλεται να γίνονται στο πλαίσιο εξειδικευμένων μονάδων και με ελεγμένα πρωτόκολλα.

Τέλος, πρέπει να τονιστεί ότι οι επεμβάσεις αυτές αποτελούν επεμβάσεις γενικής χειρουργικής, με ένα ποσοστό επιπλοκών συναρτόμενο από το είδος της επέμβασης, τη γενική κατάσταση του ασθενούς και το βαθμό παχυσαρκίας. Ο ασθενής πρέπει να έχει ενημερωθεί από τον ιατρό του αναλυτικά για το θέμα αυτό, πριν προχωρήσει στην επέμβαση.

vivanews.gr

Το σάντουιτς με ζαμπόν και τυρί, είναι ωρολογιακή βόμβα αργής δράσης

Μόλις ένα σάντουιτς με ζαμπόν και τυρί μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές ασθένειες. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγήθηκαν οι Καναδοί επιστήμονες. Μελέτησαν την επίδραση των πλούσιων σε λίπη σάντουιτς στην υγεία εθελοντών. Τα πειράματα έδειξαν ότι η κατανάλωση τέτοιας τροφής στο πρωινό δυσκολεύει τη...

λειτουργία των αιμοφόρων αγγείων έως το γεύμα. Ενώ η τακτική κατανάλωση σάντουιτς με υψηλές θερμίδες απειλεί εν γένει με αθηροσκλήρωση. Η έρευνα, που διεξήχθη υπενθυμίζει ότι οι διατροφικές συνήθειες βρίσκονται στη βάση των ασθενειών του καρδιαγγειακού.

Γλυκά ή αλμυρά;

Μακαρονάδες με κιμά και πίτσες με μοτσαρέλα τα έβαλαν με κρέπες σοκολάτα και φρυγανιές με μέλι. Στο νήμα κρίθηκε πάντως!

Oneman.gr

Μπορεί να συγκριθεί ένα κουταλάκι νουτέλα με μία κρέπα 4 τυριά ακόμα και αν συνοδεύεται με φρυγανιά; Είναι δυνατόν τα μπισκότα από το περίπτερο να έχουν σημαντικότερη θέση στον ουρανίσκο του άντρα από ένα ζουμερό μπέργκερ; Ε, ναι, γι' αυτό είναι ένα αιώνιο δίλημμα.

Αλμυρά η Ρομίνα Δερβεντλή

Πεθαίνω για την σοκολάτα. Σε τούρτες, σοκολατίνες, παρφέ, μους, μπισκότα, κέικ, σουφλέ και πάει λέγοντας. Επίσης τρελαίνομαι για την ζαχαροπλαστική, προτιμάω να περάσω ώρες στην κουζίνα προσπαθώντας να τελειοποιήσω την ζαχαρόπαστα παρά να την μπεσαμέλ. Όμως δεν είμαι από τους ανθρώπους που όταν πεινάσουν θα ξεγελάσουν την πείνα τους με μια βάφλα πηγμένη στα σιρόπια και το παγωτό. Όχι, κύριε, όταν πεινάς θες να φας σουβλάκι, μακαρονάδα τίγκα στον κιμά και πίτσα με λιωμένη μοτσαρέλα και μπέικον- όχι ταυτόχρονα βέβαια (ή μήπως ναι;). Δεν θα διστάσω καθόλου αν με αναγκάσεις να επιλέξω αν θα τρώω αλμυρά ή γλυκά για την υπόλοιπη ζωή μου. ΟΚ, αν είναι έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη από εδώ και πέρα θα τρέφομαι αποκλειστικά με αλατισμένα, λαδερά και τσιγαρισμένα φαγητά. Απλά όταν δεν με βλέπει κανείς, θα βυθίζω το κουτάλι μου στο βαζάκι της νουτέλα(ς)...

Γλυκά και τα σιρόπια στα κάγκελα ο Πάνος Κοκκίνης

Ότι και να υποστηρίζει αυτή η χαζοβιόλα η Αντουανέτα, δεν μπορείς να αντικαταστήσεις το ψωμάκι με το παντεσπάνι. Η διαφορά είναι ότι το πρώτο (καθώς και όλα τα αλμυρά) το χρειάζεσαι για να ζήσεις. Αλλά το δεύτερο το έχεις ανάγκη για να ζήσεις καλά. Προσωπικά δεν θυμάμαι να έχει περάσει μέρα που να μην έχω ζητήσει κάτι γλυκό για να την  «αποτελειώσω» όπως της αξίζει. Ένα σοκολατάκι, ένα παγωτίνι ή έστω τις Κίντερ της κόρης μου. Τις οποίες ναι, ομολογώ ότι -αν με πιάσει η μανία για γλυκό- της τις κλέβω από το ψυγείο εκεί γύρω στα μεσάνυχτα. Όπως και τα κουλουράκια που της φτιάχνει η χρυσοχέρα γιαγιά της. Πάντοτε με φόβο μήπως με ανακαλύψει η γυναίκα μου και με κάνει ρόμπα που παίρνω το γλυκό από τα χέρια του παιδιού. Να στο θέσω και αλλιώς. Μια ζωή χωρίς γλύκα, είσαι σίγουρος ότι θέλεις να την ζήσεις;

Αλμυρά ο Χρήστος Χατζηιωάννου

Θα απαντήσω με πολλά link. Όχι επειδή βαριέμαι να γράψω αλλά επειδή η στήλη Oneman Food αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό τις προτιμήσεις μου στο φαγητό. Σε αυτή την αδιαμφισβήτητη ανωτερότητα κάθε αλμυρής γεύσης που ερεθίζει την γλώσσα και τον ουρανίσκο.

Αυτή η ανάγκη για ανακάλυψη νέων αλμυρών γεύσεων, ο ηδονικός συνδυασμός του σαλαμιού με το σύκο, η επιθυμία να χωρέσουν όλα τα φαγητά του κόσμου ανάμεσα σε δυο φέτες ψωμί, η βρώμα που αναδύει ένα Taleggio, η προσπάθεια της παρμεζάνας να καλύψει την μυρωδιά του τσιγαρισμένου σκόρδου, η βεβαιότητα ότι ένα λιπαρό φαγητό είναι ταυτόχρονα και νόστιμο, το κάψιμο από μια γερή δόση horseradish, η ομαδική προσπάθεια του αυγού και του bacon να γεμίσουν το στομάχι σου, ηανιδιοτελής και απεριόριστη αγάπη για την μαγιονέζα δεν μπορούν να συγκριθούν με οτιδήποτε γλυκό. Κι αν αμάρτησα κάνα - δυο φορές για την νουτέλα, πιστέψτε με, ήταν τυχαίο.

Αλμυρά η Ελιάνα Χρυσικοπούλου

Το "αλμυρό ή γλυκό" είναι ένα δίλημμα που καθιέρωσαν οι γλυκατζήδες σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κάνουν τα γλυκά να μοιάζουν ισάξια και συγκρίσιμα με τα ΦΑΓΗΤΑ. Γιατί αυτό είναι το πραγματικό όνομά τους, φαγητά. Όταν λες "πάμε για φαγητό", δεν εννοείς "πάμε για εκλεράκια". Όταν λες "θα σε πάρω μετά γιατί τώρα τρώω" εννοείς ότι είσαι μπουκωμένος με μια μακαρονάδα, όχι με ένα μακαρόν. Τα φαγητά είναι η αρχή και το τέλος, είναι η απάντηση στην πείνα, είναι το νόημα της ζωής, ενώ τα γλυκά είναι απλά χαριτωμένες δημιουργίες με ζάχαρη, κακάο, αυγά, τις οποίες τρως για να γλυκαίνεσαι. Βεβαίως και τα θέλω ενίοτε στη ζωή μου, αλλά δεν μου χρειάζονται κιόλας. Πόσο μάλλον όταν μπορώ κάλλιστα να γλυκαθώ και με ένα ξεροψημένο, ζουμερό πιτογυράκι.

Αλμυρά ο Στέφανος Τριαντάφυλλος

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είτε βρίσκομαι σε δίαιτα, είτε χαλάω δίαιτα. Σε όλη αυτή τη διαδικασία ουδέποτε λιγουρεύτηκα γλυκό. Ούτε προφιτερόλ από τον Ανδριά (άντε λίγο), ούτε καζάν-ντιπί από τον Λαζαρίδη (λίγο), ούτε καν κάποια παγωτάρα από το περίπτερο (ελάχιστα). Έχω πιάσει πολλές φορές, όμως, τον εαυτό μου να κάνει window-shopping στα τυροπιτάδικα. Κάθε πρωί η ίδια ιστορία στην "Πνύκα" (ο κορυφαίος φούρνος στην Αθήνα): σταματάω να πάρω ένα κουλούρι (εκ του "τι έφαγα; Ένα κουλουράκι έφαγα") και χαζεύω τα σφολιατοειδή: κουρού (αχ, κουρού), πιροσκί, τυρόπιτες, σπανακόπιτες, πίτσες (σκεπαστές το νέο φετίχ) και κάτι σαντουιτσάκια του διαβόλου. Στα μόνα που δεν ρίχνω ούτε μια ματιά είναι τα πεϊνιρλί, τα πιο υπερτιμημένα σφολιατοειδή, τα οποία με εξοργίζουν επειδή είναι πιο ωραία στο μάτι, παρά στη γεύση (εκτός αν τα φτιάχνει ο Κατσαρός, aka Λαβίδας, στην Ανθέων στη Γλυφάδα). Τα χαζεύω, λοιπόν, να βγαίνουν ζεστά-ζεστα από το ταψί, σαν παιδάκι μπροστά στα σκυλάκια σε pet shop (αν και φαντάζομαι ότι κανένα παιδάκι δεν θέλει να φάει σκυλάκι, καταλαβαίνετε τι εννοώ) και η κυρία στο ταμείο να με ρωτάει: "Θέλετε τίποτα άλλο"; Όχι, όχι. Δεν θέλω. Καταραμένη δίαιτα.

Αλμυρό, λοιπόν. Ένα μπέργκερ είναι πάντα καλύτερα από μια βάφλα. Δύο σουβλάκια υπερνικούν ένα παγωτό. Ακόμη και οι μπατονέτες Παπαδοπούλου ή τα κρακεράκια κάνουν σκόνη τις σοκολάτες του περιπτέρου. Και η κρέπα; Αλμυρή για να σε κρατήσει. Γιατί εμείς , κύριε, είμαστε άνθρωποι της ουσίας. Τα γλυκά είναι φιοριτούρες. Το αλμυρό is the real deal και η μοναδική εξαίρεση είναι, να-όταν-σε-πιάνει-μια-υπογλυκαιμία και τσακίζεις ένα ανάμεικτο κρουασάν από το Ciao (ρωτήστε τον Παν-Παν, ξέρει) ή μετά από έναν 3ώρο ύπνο-πρόβα θανάτου, όταν χρειάζεσαι λίγη ζαχαρίτσα να ισιώσεις.

Γλυκά ο Ηλίας Αναστασιάδης

Είμαι καλύτερος στη σταυροβελονιά απ' ό,τι στη μαγειρική. Δεν ξέρω να ανάβω το μάτι. Με τη βοήθεια του Χατζηιωάννου, γνωστού και ως Jamie Oliver του Κεντρικού Τομέα Αθηνών, έμαθα ότι δεν πρέπει να είσαι και σου σεφ για να φτιάξεις μια τονοσαλάτα. Ένα στοιχειώδες σούπερμάρκετ χρειάζεται. Να, προχθές ας πούμε είχα μια λιγούρα κι έφτιαξα μια τονοσαλάτα. Χάρηκα, ήταν σαν να έλυνα μια εξίσωση.

Μετά από αυτό, έφαγα 4 φρυγανιές με μέλι, ένα ντόνατς μπισκότο (ξέρεις από πού), και 2 φέτες ψωμί του τοστ με μερέντα. Όχι, δεν είμαι υπέρβαρος, δεν είμαι ούτε στα κανονικά κιλά για το ύψος μου που λένε κι οι παιδίατροι, αλλά αν δεν νιώσω τη ζάχαρη να φτιάχνει τείχη στον οισοφάγο, δεν μπορώ να πω ότι χόρτασα. 

Ίσως το γλυκό να καθρεφτίζει κι όλη την ευαισθησία της ύπαρξής μου. Ίσως είναι ο ίδιος λόγος που απέφευγα τις βολές στο στρατό. Στο μυαλό μου κάποιος που καταβροχθίζει σάντουιτς και κρέπες με αλλαντικά και κρέατα, γουστάρει να πηγαίνει για βολές στο σκοπευτήριο. Δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό.

Ειλικρινά, πάντως, τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι να πάω να κοιτάξω το ζάχαρό μου. Δεν έχω συμπτώματα υπερβολικής ζάχαρης στον οργανισμό μου, αλλά δεν θέλω να το μάθω και με άκομψο τρόπο, καταλαβαίνεις. Μπορεί να είναι αργά.

Αλμυρά ο Στέλιος Αρτεμάκης

Ας κάνουμε ένα τεστ. Μείνε νηστικός μερικές ώρες και βάλε δίπλα δίπλα μια κρέπα νουτέλα/μπανάνα/σταφίδες/καρύδι και μια κρέπα μπέικον/γαλοπούλα/πιπεριά/4 τυριά. Ισοπαλία, νομίζω, τις τρως και τις δύο. Πάμε παρακάτω, διπλασιάζεις όλες τις παραμέτρους. Μένεις νηστικός μια μέρα και βάζεις δίπλα δίπλα δύο κρέπες νουτέλα/μπανάνα/σταφίδες/καρύδι και δύο κρέπες μπέικον/γαλοπούλα/πιπεριά/4 τυριά. Τρως πρώτα τη μία αλμυρή, χτυπάς κάνα δύο μπουκιές γλυκιά για να αλλάξεις τη γεύση προτού συνεχίσεις με τη δεύτερη αλμυρή. Σκορ; 1-2 στην καλύτερη περίπτωση. Τριπλασιάζεις; 1-3. Και πάει λέγοντας. Να στο πω αλλιώς: 'Εχεις δει ποτέ αλμυρό του κουταλιού; Εχεις μείνει ποτέ στη μία μπουκιά μπέργκερ; Στη μία μπουκιά σουβλάκι; Και αλμυρά καναπεδάκια να έχεις μπροστά σου, μη μου πεις ότι δε μπορείς άνετα να φας μια πιατέλα; Τι γλυκά και αηδίες τώρα;

Γλυκά ο Μάνος Μίχαλος

Το ξέρουν όλοι. Και ο Ηλίας και ο Γιάννης και οι Αντώνηδες και ο Στέφανος. Μέχρι και ο χαλίφης της Βαγδάτης. Μπορώ να πω 10 συνεχόμενα όχι σε μια πρόταση για ποτό στο καλύτερο μπαρ της Αθήνας, μπορεί να αρνηθώ μια έξοδο προς κάποιο φαγητάδικο-εστιατόριο-μπεργκερδάδικο αν είμαι σε φάση "προσέχω το στομάχι μου και θέλω να φάω home made food", αλλά αποκλείεται να μην σηκωθώ από καναπέδες, κρεβάτια, ντιβάνια για μια βόλτα στο Waffle House, για μια καινούρια πρόκληση όπως τα Σερμπέτια, για ένα προφιτερόλ ή μια μιλφέιγ από το Riviera δεμένα σαν καρότα μπροστά από το κεφάλι μου.

Παλιότερα, όταν τα 30 ήταν ακόμη μια πιθανότητα, έτρωγα πάντα κάτι γλυκό πριν κοιμηθώ. Από ένα cookie μέχρι μια κουταλιά Nutella. Δεν ξέρω, πώς και γιατί προέκυψε όλη αυτή η εμμονή με τα γλυκά, αν και μου λένε ότι η γιαγιά μου όταν ήμουν ακόμη μπέμπης, μου έβαζε ζάχαρη στην πιπίλα για να μην κλαίω. Κι έχω την αίσθηση ότι θα ακολουθήσω το παράδειγμα του πατέρα μου: γλυκό θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα φάω. Όμως, για να μην βαρύνει το κλίμα να πω και κάτι ακόμη: Όσο καλό και να είναι το κοκορέτσι, αν δεν έχεις ένα κομμάτι γλυκό για μετά, θα σου μείνει η αλμύρα στο στόμα. Κι ας μην το αναπτύξω άλλο αυτό το τελευταίο...

Γλυκά ο Μάνος Χωριανόπουλος

Αναγνωρίζω τον φαβοριτισμό των αλμυρών και μου είναι πολύ δύσκολο να τοποθετηθώ. Από την άλλη, είμαι στο γραφείο πέντε ώρες και η συνάδελφος Σοφία. μου έχει προσφέρει 6-7 φορές γεμιστά μπισκότα και δεν έχω αρνηθεί ούτε μία.

Η Σοφία είναι ευγενική και δεν φωνάζει "μου 'φαγαν τα μπισκότα" μου, πράγμα που θα είχα κάνει εγώ μετά το δεύτερο "ναι" (πόσο γαϊδούρι μπορεί να είσαι και να μου τρως τα μπισκότα μου;).

Δεν θα μιλήσω για σοκολάτες, σαντιγί, παγωτά και τούρτες και δεν θα βάλω στη ζυγαριά πίτσες, σουβλάκια, τυρόπιτες και πιροσκί.

Θα σας εκμυστηρευτώ το εξής απλό και καθόλου δρακουλιάρικο. Κάθε φορά που τρώω γλυκό, νιώθω σαν να επιστρέφω στην παιδική μου ηλικία, την οποία έχω συνδέσει με παγωτά (τα νοστιμότερα παγωτά ever) από έναν τυφλό περιπτερά, που κάποτε είχε επιχειρήσει να αυτοκτονήσει για μια γυναίκα, αλλά... αστόχησε (φοβερή ιστορία θα σας την πω αλλη φορά).

Ίσως σε αυτή τη νοητική σύνδεση να οφείλεται το ότι δεν περνάει μέρα χωρίς να φάω κάτι γλυκό και να αναρωτιέμαι:

α) Γιατί να επιχειρήσεις να αυτοκτονήσεις για μια γυναίκα και να την αφήσεις να αλωνίζει;

β) Πώς γίνεται να αστοχήσεις και να μείνεις τυφλός;

γ) Αφού αστόχησες και έμεινες τυφλός, πώς και δεν έκανες άλλη προσπάθεια;

Αλμυρά ο Θανάσης Κρεκούκιας

Τώρα μάλιστα. Βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Μπλέξαμε. Για να το δούμε. Για τα γλυκά τα έχουμε πει κατ’ επανάληψη. Πόσο μ’ αρέσουν οι καραμελίτσες και τα ρέστα. Και οι πάστες και τα σιροπιαστά και τα εκλέρ και και και. Και οι ανάγκες με τις υπογλυκαιμίες για όσους παίρνουν γραμμή τι εννοούμε. Από την άλλη, βάζεις στη ζυγαριά τα παστίτσια, τους μουσακάδες, τις μακαρονάδες, τις γουρνοπούλες, τους καγιανάδες. Άλλος ατελείωτος κατάλογος. Κοιτάς κατά πούθε γέρνει η ζυγαριά και συνειδητοποιείς ότι έχει σπάσει. Γιατί ανέβηκες εσύ πάνω. Οπότε το παίρνεις αλλιώς για να βρεις τι είναι αυτό που προτιμάς. Από τη μία βάζεις το αγαπημένο σου γλυκό, μια σεράνο. Και δίπλα της το αγαπημένο σου φαγητό. Πατατινούλες τηγανητές και αυγά τηγανητά (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, έτσι;). Σόρι σεράνο μου, αλλά 7 στις 10 θα χάσεις. Είπαμε, υπογλυκαιμία ναι, κατάχρηση όχι. Τόσο απλά. Και μανιτζέβελα που λένε και στο χωριό μου. Αλμυρά μαν.

Γλυκά η Έλενα Μπουζαλά

Έχω πρόβλημα. Με την παιδική μου ηλικία. Δεν την θυμάμαι. Όλοι κάπου εξηγούν γιατί προτιμούν γλυκό ή αλμυρό, πεπόνι ή καρπούζι, άσπρο ή μαύρο. Καημένο μου κορίτσι, τι μου έχουν κάνει... Δεν θα μάθω ποτέ γιατί μετά από κάθε τοστ, σνακ, γεύμα ή δείπνο θέλω γλυκό. Ένα κομματάκι μπισκότο, μια κουταλιά μαρμελάδα (έστω), λίγο μέλι (αν πηγαίνει) ή ένα μικρό λακτάκι που έχω πάντα στο ψυγείο. Τώρα τελευταία, που έχω γίνει μάνα ντε, έχω ανακαλύψει και τα γλιφιτζούρια. Βέβαια, τώρα πια, δεν ξέρω αν θα τα απολαμβάνω το ίδιο. Θα αναρωτιέμαι... Θα θυμάται το παιδί μου ποιος του φέρνει τα γλιφιτζούρια ή τσάμπα του τα πάω;

Γλυκά ο Θοδωρής Δημητρόπουλος

Στην πραγματικότητα δεν με απασχολεί παρά ελάχιστα αυτό το δίλημμα, με την έννοια πως είναι κάπως τυχαίο το τι θα προτιμήσω να φάω - σε περίπτωση κρέπας για παράδειγμα, σκέφτομαι συνήθως τι είχα φάει την προηγούμενη φορά, και το πάω εναλλάξ. Τρελαίνομαι για τα γλυκά, σοκολάτες και τα σχετικά, αλλά από την άλλη κι όταν παίρνω αυτά τα σαντουϊτσάκια που χαϊδευτικά αποκαλώ "οι χοληστερίνες μου", ειναι η καλύτερή μου (κι ας μην το κάνω συχνά). Σκέψου ότι μόλις τώρα, γράφοντας αυτή τη φράση άλλαξα την επιλογή μου και συνεχίζω να γράφω. Πήγαινα για αλμυρό, επειδή μου αρέσει αυτό που σε αφήνει μετά να θες να πιεις νερό για να το σβήσεις, αλλά μετά σκέφτηκα πόσο προδοσία θα ήταν η επιλογή για όλα τα απογεύματα που μεγαλώνοντας άνοιγα στα μουλωχτά το Ντουλάπι για να βρω καμιά παραπεταμένη σοκολάτα, κανά μπισκότο με ωραία γέμιση - ή κάθε φορά που είχαμε πάρτι να ψάχνω την επόμενη να δω τι τούρτες έχουν απομείνει για να βοηθήσω στο, εχμ, καθάρισμα. Μια ζωή γλυκατζή με ανεβοκατέβαζαν οπότε τι διάολο, ας το τιμήσω.

Γλυκό η Νίκη Χάγια

Στα παλιά οικογενειακά κυριακάτικα τραπέζια του Χαγιέικου δύο πράγματα θα άκουγες για μένα να βγαίνουν από το στόμα της γιαγιάς μου: α) Πριν καν πω μαμά ή μπαμπά η γλώσσα μου πήγαινε ροδάνι λέγοντας ακαταλαβήστικες αρλούμπες και β) το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άνοιγα τα μάτια μου όντας μεγαλούτσικο παιδούλα ήταν να φωνάζω για να μου φέρουν το μπιμπερό με το ζαχαρούχο γάλα.

Το μπιμπερό το έκοψα (όταν πήγα τρίτη δημοτικού από ντροπή), το ίδιο και το γάλα (όχι από ντροπή, αλλά για ηθικούς λόγους που έχουν να κάνουν με την εκμεταλλευση των ζώων αλλά δεν θες να σου ανοίξω τώρα τέτοια κουβέντα). Τη ζάχαρη όμως ποτέ. 

Είμαι από τους ανθρώπους. που όταν ξυπνάνε θέλουν να φάνε γλύκό, που μετά το μεσημεριανό θέλουν να φάνε γλυκό, που όταν φθάνει το απόγευμα θέλουν να φάνε γλυκό και που όταν η μέρα φέυγει η λιγούρα για γλυκό τους έρχεται. Είμαι γλυκατζού.

Αν μπορούσα να ζω τρώγοντας μονάχα γλυκά θα το έκανα. Ακόμα και όταν πήγα σε διατροφολόγο για να αδυνατίσω σχεδόν την παρακάλεσα να μην μου κόψει μαχαίρι τη χαρά της ζωής μου.

Που και που βρίσκω διάφορες δικαιολογίες για να καταβροχθίζω σοκολάτες, παγωτά, τούρτες (για να σε προλάβω υπάρχουν και vegetarian γλυκά)  με πρώτη και καλύτερη ότι μου δίνουν ενέργεια ή ότι δεν θέλω να καταπιέζομαι. Αν θες μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις και εσύ. 

ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΕΛΟΣ: ΓΛΥΚΟ ΜΕ 53,8%

Τελικά, ένα μικρό και θαυματουργό μόριο που λέγεται ζάχαρη είναι ικανό τη διαφορά και να εξαφανίσει κρέπες, σουβλάκια, πίστες με τυριά που λιώνουν και ζουμερά μπέργκερ.

20 χρόνια δίαιτα

Αποστάγματα σοφίας από ένα συντάκτη με αναρίθμητες προσπάθειες να χάσει κιλά στο παθητικό του

Στέφανος Τριαντάφυλλος 

Κάποτε -και πάλι από εδώ- είχα ορκιστεί να μην ξανακάνω δίαιτα. Έλα, όμως, που ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Και που όσο τρως παχαίνεις. Και που όσο παχαίνεις, έχεις πάντα στο μυαλό σου να αδυνατίσεις. Ε, λοιπόν, αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην 1.697η δίαιτα της ζωής μου. Ναι σόρι. Διατροφή... Γιατί ακούγεται πιο ωραίο. Ότι τάχα τρώμε και αδυνατίζουμε. Στα -8 κιλά and counting που λένε και στη NASA (σ.σ μόλις είχα -και μάλιστα προ κενής εστίας- τη δυνατότητα να κάνω λογοπαίγνιο με τη MASA, αλλά δεν το έκανα για να δείξω πόσο έχω ωριμάσει ως άνθρωπος, ελπίζω να αναγνωριστεί αυτό) και η ταλαιπωρία συνεχίζεται.

Έχω χάσει 10 κιλά. Έχω χάσει 20 κιλά. Έχω πάρει 15. Έχω πάρει 25. Έχω κάνει όλες τις δίαιτες που υπάρχουν και κάποιες που πιθανόν δεν υπάρχουν. Οπότε μπορώ να μιλήσω με ύφος Σαολίν σε σπηλιά, τρίβοντας το μούσι με βλέμμα στο άπειρο. Ιδού, λοιπόν, τα αποστάγματα σοφίας γύρω από τις δίαιτες.

Οι Διαιτολόγοι παρακαλώ να μην το διαβάσουν , θα σκίσουν τα πτυχία τους.

Τις δύο πρώτες ημέρες που βάζεις "κόφτη" και αρχίζεις δίαιτα σε πονάει το κεφάλι σου.

Πολλά και μικρά γεύματα. Μόνο πρωτεΐνες. Αυτή με τα φρούτα. Δίαιτες υπάρχουν πολλές. Κάνε αυτή που πιστεύεις ότι θα τηρήσεις.

Σκέψου μια κλίμακα από το 1-10, όπου 9.9 είναι το παστίτσιο, στο 9.8 η σπανακόπιτα της μάνας μου και αντίστοιχα στο 0.2 είναι η ριζογκοφρέτα και στο 0.1 ο σωβάς από τον τοίχο. Ε σκέψου ότι το "2" έγινε μόλις το νέο "10" κι είναι το ταβάνι σου.

Στη δίαιτα, σαν να σε τιμωρεί ο Θεός, θα αναγκαστείς να φας όλα αυτά που σνόμπαρες τόσα χρόνια.

Αγγούρια, φίλε. Πολλά αγγούρια (βλέπε πιο πάνω).

Δεν υπάρχει δεν παχαίνω, υπάρχει δεν τρώω. Και μην ξανακούσω για μεταβολισμούς και μαλακίες.

 

Αν πεις "από Δευτέρα" έχασες. Έχω ξεκινήσει μεγάλη δίαιτα ένα πρωινό 31ης Δεκεμβρίου.

Η αρχή είναι εύκολη (στάδιο 1). Η συνέχεια είναι ευκολότερη, γιατί χάνεις κιλά και γουστάρεις με την παρτάρα σου (στάδιο 2). Το δύσκολο είναι το στάδιο 3, μετά από περίπου 30-40 ημέρες που "κολλάει" το σύστημα. Εκεί είναι όλο το παιχνίδι.

Το μαύρο κόβει.

Γυμναστική = καλό. Όχι μόνο γιατί βοηθάει στον μεταβολισμό, αλλά γιατί η αεροβική άσκηση έχει καλά, σε βοηθάει να κάψεις περισσότερες θερμίδες και γενικά κάθε φορά που θα κατεβαίνεις από το ποδήλατο/διάδρομο/ελιπτικό θα αισθάνεσαι καλύτερα.

Το να πας για μπάσκετ είναι γυμναστική, αλλά δεν θα σε βοηθήσει να αδυνατίσεις. Είναι σαν το παγωτό γιαούρτι. Είναι περισσότερο παγωτό, παρά γιαούρτι.

Μην ανεβαίνεις στη ζυγαριά καθημερινά. Κάντο μια φορά τη βδομάδα για να έχει σασπένς.

 

Και να εμπιστεύεσαι περισσότερο τον καθρέφτη από τη ζυγαριά, γιατί αφενός σε νοιάζει να χάσεις λίπος, όχι απαραίτητα κιλά κι αφετέρου γιατί υπάρχει ο "φαινότυπος" (το πως φαίνεται ο καθένας). Κάθε άνθρωπος στα 100 κιλά φαίνεται διαφορετικός.

Το να κόψεις το βραδινό είναι το πιο σημαντικό. Κάποιοι διαφωνούν, αλλά εγώ ξέρω ότι τους σούμο, όταν είναι στον όγκο, τους ταίζουνε και τους κοιμίζουνε στα καπάκια.

Τα βράδια είναι τα δύσκολα. Έχει ησυχία και ακούγονται τα γουργουρητά

 

Η λαιμαργία εκτός από αμάρτημα (δεν γλιτώνω την κόλαση με τίποτα) είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου.

Μην δοκιμάσεις το μασαζοκαλσόν σλιμ δεν έχει αποτελέσματα (πλάκα κάνω - έχει) (πλάκα κάνω - δεν ξέρω)

(πλάκα κάνω λέμε )

Αναψυκτικά, γλυκά, καφέδες, ψωμιά. Τα εύκολα "θύματα". Σαν τα πιόνια στο σκάκι.

Σβήσε τα παραπάνω και γράψε νερό, φρούτα και παξιμάδια.

Για να αδυνατίσεις κάνε δίαιτα. Για να γίνεις (πιο) αδύνατος άλλαξε νοοτροπία.

 

Βάλε ελεύθερο γεύμα. Κάνε καλό στη ψυχολογία. Ούτως ή άλλως αν κάνεις καλή διατροφή όλη τη βδομάδα εκείνο το γεύμα θα περάσει και δεν θα ακουμπήσει (if you know what I mean).

Αν σου καρφωθεί να φας κάτι, φάτο. Μια και έξω. Και ξέχασε το μετά. Καλύτερα πχ να φας μια παγωτάρα το Σάββατο, παρά να τρως κάθε μέρα ένα σοκολατάκι.

Το κίνητρο είναι απαραίτητο. Είχα χάσει 15 κιλά λόγω μιας φωτογραφίας από μπουζούκια που ήμουν σαν Λευκορώσος νταβατζής. Συνήθως πιάνει και το "δεν σε βλέπω έτσι" και τα παράγωγα του. Όπως και να 'χει βρες κίνητρο.

Δεν έχει σημασία η δίαιτα (δυσενεξίας, atkins, dukan κτλ), αλλά το να βάλεις το φαγητό σε δεύτερη μοίρα.

Πχ σινεμά δεν σημαίνει ποπ-κορν. Μπάλα δεν σημαίνει πίτσα.

Φάε σαλάτα, σε ξεγελάει. Φάε ρύζι, στουμπώνει

 

Το σωστό είναι να κόψεις τις ποσότητες. Το αμέσως καλύτερο είναι να τρως μόνο πράγματα που δεν παχαίνουν. Πιάνει.

Όσο λιγότερα υλικά έχει το φαγητό τόσο καλύτερο. Καλύτερα να φας 7 μπιφτέκια με σαλάτα, παρά λίγα μακαρόνια, λίγο κοκκινιστό και λίγη φέτα.

Φέτα. Δυστυχώς παχαίνει. Όπως όλα τα καλά.

"Έχω πιει και πρέπει να φάω κάτι για τα υγρά". Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, ε; Μην πιεις.

Να αποφεύγεις το αλκοόλ. Αχρείαστες θερμίδες. Το χειρότερο είναι το "ένα ποτό" κάθε βράδυ. Καλύτερα πιες μια φορά και δως του να καταλάβει.

Θα πρέπει να κάνεις θυσίες, οπότε αποφάσισε τι θέλεις να κρατήσεις. Μπορεί να είναι ένα γλυκό, μπορεί μια μπύρα, μπορεί ένα γουρουνόπουλο. Ο καθένας με τις προτεραιότητες του. Το "και τα τρία" δεν είναι επιλογή. Για την ακρίβεια το "και τα τρία" σε έφερε εδώ.

Κάνε πράγματα. Είναι πιο εύκολο να ξεχάσεις την πείνα σου όταν πας μια βόλτα, βγαίνεις έξω, πας για μπάσκετ. Και που ξέρεις; Μπορεί κάποια μέρα "να ξεχάσεις να φας", που λένε κι οι αδύνατοι.

Ο καφές πίνεται και σκέτος. Οι πρώτες φορές είναι οι δύσκολες

 

Η σόδα είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Δίαιτα και στρατός δεν πάνε μαζί, εκτός αν κάνεις μαγειρεία που βλέπεις πλέον τα μακαρόνια με άλλο μάτι.

Προς Θεού. Το να χάσεις κιλά απλά για να μπορείς μετά να τρως ότι γουστάρεις (όπου ότι "γουστάρεις" βάλε την τροφή μιας οικογένειας Ινδών) είναι λάθος. Κι ο καλύτερος δρόμος που μπορεί να σε οδηγήσει είναι στο να γράψεις κανένα τέτοιο κείμενο.

Πρόσεξε που θα θυσιάσεις τις θερμίδες (που θα πάρεις αναπόφευκτα μες στη μέρα). Να ξέρεις ότι τα κρακεράκια Παπαδοπούλου παχαίνουν. Κι οι φρυγανιές. Και τα τοστ. Οπότε σκέψου σοφά που θα βάλεις τα σαγόνια σου.

Οι τσίχλες είναι ένας απρόσμενος σύμμαχος γιατί κόβουν την όρεξη. Γιατί δεν ξέρω.

Το αίσθημα της έντονης πείνας (που τρυπάει το στομάχι) διαρκεί 10 λεπτά. Και μετά περνάει. Επίσης δεν είναι αυτό καθ' αυτό που σε οδηγεί στο ψυγείο, αλλά η σκέψη "αφού πεινάω τόσο τώρα, τι θα γίνει μετά". Ε, μετά δεν θα γίνει τίποτα.

Όχι μπανάνες, λέμε. Ούτε καρπούζια, σταφύλια. Ένα φρουτάκι είναι ένα φρουτάκι, όχι ένα πεπόνι.

Θα έλεγα ότι πρέπει να τρως και αργά, αλλά θα πέσει φωτιά να με κάψει.

Νερό. Πολύ νερό. Υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο "είδες που διψούσες, δεν πεινούσες".

Αν θες να φας γλυκό (λένε) φάτο αμέσως μετά το φαγητό, μπας και "μπερδέψεις" το πεπτικό σου σύστημα (λένε). (ή έτσι θέλω να πιστεύω).

Όλα γίνονται πιο εύκολα αν μαγειρεύεις ο ίδιος (και αποφύγεις κάποια γεύματα λόγω τεμπελιάς) ή αν έχεις προσωπικό σεφ/Ελληνίδα μάνα σε απόσταση βολής (της δικής σου βολής).

Βάλε μικρούς στόχους. Το να χάσεις 20 κιλά (been there, done that) είναι δύσκολο. Το να χάσεις πχ τρία κιλά το μήνα είναι εύκολο.

Παστίτσιο ή μουσακάς;

Δύο φαγητά του μπελά, της μπεσαμέλ, της μαμάς συναγωνίζονται για μία και μόνη θέση στον ουρανίσκο του ΟΝΕΜΑΝ.

Oneman.gr

Οι ομοιότητες προφανείς: Μπεσαμέλ, μεγάλη ταλαιπώρια της Ελληνίδας της μάνας για την προετοιμασία των υλικών, φούρνος και  κυριακάτικα τραπέζια με το συγγενολόι. Οι λεπτομέρειες όμως μετράνε, εκείνες οι μικρές προσωπικές προτιμήσεις που κάνουν τη διαφορά στον ουρανίσκο και μόνο.

Μουσακά ο Χρήστος Χατζηιωάννου

Είμαι ευτυχής με αυτό το δίλημμα. Γιατί ξέρω γιατί μουσακά και γιατί όχι παστίτσιο.

Μουσακά γιατί η μελιτζάνα είναι ο βασιλιάς των λαχανικών. Και αυτή η συγχορδία που δημιουργείται από την τηγανισμένη υφή της μαζί με τα ζουμιά που στάζουν πάνω της από τον κιμά και την μπεσαμέλ (τα οποία συγκρατεί εν είδει μαέστρου η πατάτα) έχει γραφτεί για ελληνικούς ουρανίσκους. Υπέροχος συνδυασμός λαχανικών, κρέατος και μαγειρικής αλητείας.

Όχι στο παστίτσιο γιατί είναι ο φτωχός ξάδερφος μιας καλής μακαρονάδας με κιμά. Κι αν ξέρεις να φτιάχνεις καλά μία τέτοια, δεν έχεις κανέναν λόγο να κρυφτείς πίσω από την γεύση τριών εκατοστών μπεσαμέλ.

Παστίτσιο ο Μάνος Χωριανόπουλος

Ομολογώ ότι επί χρόνια τον είχα αδικήσει τον μουσακά, καθώς υπήρξα το αντίθετο του χορτοφάγου. Ό,τι φύτρωνε η καλλιεργούνταν δεν υπήρχε στο διαιτολόγιό μου για πολλά χρόνια, οπότε ο μουσακάς με τις μελιτζάνες του ήταν απαγορευμένος. Αργότερα, όταν ξεπέρασα το μίσος μου για λαχανικά, φρούτα και οπωροκηπευτικά ο μουσακάς συνάντησε άλλο ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο. Μου έφερνε στο μυαλό τη γελοία εικόνα του "mousaka" για τον τουρίστα-σανδάλι-κάλτσα (με όποια σειρά θέλετε). Πλέον τα έχουμε βρει, αλλά είναι αργά.

Το παστίτσιο ήταν το αγαπημένο μου φαγητό στην παιδική μου ηλικία και παραμένει. Παχυντικό, με μπόλικη μπεσαμέλ, πικάντικο ενίοτε, αναλόγως τη συνταγή, ο βασιλιάς των θερμίδων και χωρίς μελιτζάνες και άλλες φλωριές. Παρά το ότι αποκατέστησα τις σχέσεις μου με τον μουσακά σταδιακά, στο συγκεκριμένο δίλημμα το παστίτσιο λέει στις μελιτζάνες "καλώς τα παιδιά 3-0".

Μουσακά η Ρομίνα Δερβεντλή

Όχι, δεν πεθαίνω για τον μουσακά. Αλλά σιχαίνομαι το παστίτσιο. Κι αυτό επειδή τα μακαρόνια με κιμά είναι το φαγητό που θα μπορούσα να τρώω ξανά και ξανά στη μέρα της μαρμότας μου. Ναι, κύριοι, το πιο θεσπέσιο αλμυρό έδεσμα που χάρισε ο θεός στην ανθρωπότητα είναι η μακαρονάδα (μόνο σπαγγετόνι Νο7) με κιμά. Χωρίς τυρί να νοθεύει την ουράνια γεύση της. Και φυσικά χωρίς πηχτή μπεσαμέλ και κρατσαρισμένα κομμάτια που κόλλησαν στο ταψί μόνο και μόνο για να τα φτύνεις διακριτικά στην χαρτοπετσέτα.

Αλλά από την άλλη θα σας καταλάβω αν βγάλετε νικητή το παστίτσιο. Είναι ότι πιο κοντά στα μακαρόνια με κιμά. Αν και ποτέ δεν θα καταλάβω την εσωτερική ανάγκη που σε ωθεί να περιμένεις άλλο ένα μισάωρο για να φας κάτι υποδεέστερο του αρχικού πιάτου. Είναι σαν έρχεται λεωφορείο με τηνΣοφία Βεργκάρα έτοιμη για όλα κι εσύ να λες, όχι,μωρέ, θα περιμένω το επόμενο που θα έχει την Σοφία, τη φίλη του Τάκη από το πανεπιστήμιο. Και όχι η Σοφία του Τάκη δεν μπορεί να είναι καλύτερη από την Βεργκάρα. Καμία δεν είναι.

Πατσίτσο ο Στέφανος Τριαντάφυλλος

Κάποτε ένας λαμπρός άνδρας (λογικά) είχε μια ιδέα, που έμελλε να αλλάξει τον κόσμο μας. Αποφάσισε να ενώσει τα μακαρόνια, τον κιμά και τη μπεσαμέλ και να ποιήσει πατσίτσιο. Πήρε τα τρία πιο γαμάτα υλικά στον κόσμο (δάσκαλε, τη φέτα την προσθέτω εγώ από δίπλα, μην ανησυχείς - συνεχίζω επάξια το έργο σου) και δημιούργησε το καλύτερο φαγητό στον κόσμο.

Έτσι είναι. Παστίτσιο uber alles, λοιπόν. Και στο σπίτι χωρίζουμε τις μερίδες με τετραγωνικά μέτρα και τρώει ο καθένας με το δικό του φτυαράκι.

Ο μουσακάς από την άλλη, αυτός ο άγνωστος, αν και έχει προοπτικές και δυνατότητες έχει ένα πολύ βασικό μειονέκτημα. Ένα deal-breaker, που δεν χωρά συμβιβασμούς. Αν πάψει να κάνει παρέα με μελιτζάνες, μπορεί να έχει μια ευκαιρία στο μέλλον. Διότι απλούστατα η μελιτζάνα είναι η προσωποποίηση (;) του κακού στον κόσμο. Είναι το "χειρότερο" στο "ό,τι χειρότερο". Είναι το λαχανικό, που πιθανότατα αν εξαφανιστεί θα κάνει τον κόσμο μας ένα κλικ καλύτερο. Δεν έχω  δοκιμάσει ποτέ και ούτε πρόκειται. Να μην έκανε κακές παρέες.

Μουσακά ο Ηλίας Αναστασιάδης

Δύο μεγάλες παρανοήσεις συνέβησαν στο πατρικό μου σπίτι. Η πρώτη είναι ότι η μαμά, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, νόμιζε ότι η μπεσαμέλ είναι κάτι που αρέσει σε όλο τον κόσμο. Η δεύτερη είναι ότι η μαμά, πάλι χωρίς να ρωτήσει κανέναν, νόμιζε ότι δεν μας αρέσουν οι μελιτζάνες.

Η χούντα του παστίτσιου και ο γύψος της μπεσαμέλ (ξέρω ότι έχει κι ο μουσακάς μπεσαμέλ, αλλά μη μου το χαλάς τώρα) γράφτηκε με μελανά γράμματα στο μενού του πατρικού μου, μέχρι που ενήλικος πια ανακάλυψα τη μαγεία του κολοκυθιού, της μελιτζάνας, της παρέας τους με τον κιμά και την πατάτα.

Το παστίτσιο του συστήματος μπεσαμέλ-μακαρόνια-κιμάς είναι πιο βαρετό συμβάν από όλα τα "Πάμε Πακέτο" μαζί (όχι, εσύ Βίκυ, εσύ είσαι μια χαρά). Ο μουσακάς παρότι μπρανταρίστηκε από τους πολέμιους ως κλασική, ελληνική, τουριστική πρόταση, ξεφτίλισε το mainstream και στέκει καμαρωτό στο καλύτερο σουπλά της ελληνικής κουζίνας.

Παστίτσιο η Ελιάνα Χρυσικοπούλου

Χοντρό μακαρόνι, παχιά στρώση σπιτική μπεσαμέλ με μοσχοκάρυδο, αρμυρούτσικος κατακόκκινος κιμάς με γαρύφαλλο, κίτρινο τυρί τριμμένο. Και κούνημα. Καλό κούνημα ταψιού, πιρούνιασμα στα μακαρόνια, ώστε ο κιμάς και τα τυριά να κρυφτούν καλά μέσα στους παχουλούς σωλήνες pasta και να κάνουν ξανά την εμφάνισή τους στο στόμα σου.

 Αυτό είναι το παστίτσιο, η σπεσιαλιτέ της μαμάς μου, που δεν προλάβαινε να φτιάχνει ταψιά για να τα δίνω στις φίλες μου, που μου άφηνε καβάτζα πυρέξ στο ψυγείο όταν έφευγε για διακοπές και την έβγαζα όλο το Δεκαπενταύγουστο. Αυτό το ίδιο παστίτσιο το έχω τελειοποιήσει πλέον, το απολαμβάνω παραμιλώντας μπουκωμένη "γεια στα χέρια μου", ενώ παράλληλα το χρησιμοποιώ ως υπερόπλο γοητείας (κολλάει τους άντρες περισσότερο και από μίνι-τακούνια-wonderbra). Θα μου πεις, το ίδιο πράγμα μπορεί να κάνει και ένας ωραίος μουσακάς. Δεν αντιλέγω. Αλλά δεν προτίθεμαι για κανέναν άντρα να κλειστώ 3 ώρες στην κουζίνα να τηγανίζω μελιτζάνες, τις όποιες δεν συμπαθώ καν πάρα πολύ. Και μάλλον την ίδια άποψη είχε και η μαμά μου, διότι στο δικό μας σπιτικό, Εθνικό Φαγητό ήταν το παστίτσιο.

Μουσακάς και με εννιά  μποφόρ ο Πάνος Κοκκίνης

Θέλω να σας πω ένα μυστικό. Η μάνα μου είναι άθλια μαγείρισσα. Απλά δεν το ξέρει. Και αν μάθει πως σας το κάρφωσα, είναι σίγουρο ότι -παρότι μοναχοπαίδι- θα με αποκληρώσει. Τι σχέση έχει αυτό με το δίλημμα; Ότι επειδή βαριόταν να φτιάξει μουσακά (σ.σ. ενώ παστίτσιο έχωνε την ξαδέλφη της την Δέσποινα να μας ετοιμάσει) μου πούλαγε επίχρόνια κάτι που ονόμαζε «ψευτο-μουσακά». Δηλαδή απλά πατάτες με κιμά στην κατσαρόλα. Όντως εντελώς ζώο και εγώ, της το ζήταγα συνέχεια. Ήταν το αγαπημένο μου φαγητό. Και διατυμπάνιζα ότι είναι καλύτερος από τον μουσακά.

Όλα αυτά μέχρι την πρώτη στιγμή που δοκίμασα κανονικό μουσακά, δηλαδή όταν πήγα στο ναυτικό. Ο σεφ σε μια από τις φρεγάτες που υπηρετούσα ήταν εκπαιδευμένος στην Ελβετία σεφ. Και, αφού έδινε σαβούρα στους υπόλοιπους, έπαιρνε καμία δεκαρία από εμάς και μας τάιζε νέκταρ από το ειδικό prive ταψί που είχε ετοιμάσει.

Ένα τέτοιο ταψί είχαμε βάλει ανάμεσά μας, εγώ και ένας ψαράς από την Χαλκιδική, κατά την διάρκεια μιας καταιγίδας εν πλω. Είμαστε στην μέση Παρμενίωνα κάπου έξω από την Θάσο και οι μοναδικοί στο πλοίο που δεν ξερνούσαν τα έντερα τους ήταν ο αρχιπλοίαρχος, ο πλοίαρχος και εμείς οι δυο.

Κάπως έτσι βρεθήκαμε εντελώς μόνοι στην τραπεζαρία. Ο καθένας καθισμένος στην αντίθετη μεριά του τραπεζιού. Και κάθε φορά που το πλοίο έγερνε από την μια ή την άλλη πλευρά, τρώγαμε διαδοχικά και από μια κουταλιά μουσακά. Πολύ απλά δεν θα έμπαινα σε τέτοιο κόπο για κανένα παστίτσιο.

Παστίτσιο η Έλενα Μπουζαλά

Επειδή δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα πιάτο μακαρόνια με κιμά, κομψά κομμένα σε ένα πιάτο, με λεπτή μπεσαμέλ και πολύ τριμμένο τυρί από πάνω ( η μητέρα μου το βάζει στο τέλος του ψησίματος, Χρήστο). Στα παιδικά χρόνια μου (αφού τελικά κάνουμε ομαδική ψυχοθεραπεία) αυτό ήταν το φαγητό του Σαββάτου, κάτι σαν γιορτή το είχε δει η μαμά μου (επειδή ήμασταν όλοι μαζί), αυτό που έβρισκα και έτρωγα κρύο από το ψυγείο μετά από ξενύχτι, εκείνο που έπαιρνα μαζί μου σε μπολ, ως φοιτήτρια. Μου αρέσει και ο μουσακάς, αλλά βγάζω την μελιτζάνα. Το μόνο που αξίζει τελικά στον μουσακά είναι οι πατάτες.

Πατσίτσιο ο Στέλιος Αρτεμάκης

Μου αρέσει πολύ ο μουσακάς, δε λέω. Ειδικά όπως το φτιάχνει η μάνα μου. Θα με πεις μαμάκια τώρα αλλά δε νομίζω ότι διαφέρω από τους υπόλοιπους Έλληνες άντρες κάτω των 50, που έχουν μείνει σπίτι μέχρι τα τριάντα, που παίρνουν ταπεράκι μουσακά στη δουλειά, που παντρεύονται και νοικιάζουν στην ίδια πολυκατοικία δύο ορόφους πιο κάτω, που βάζουν τη γυναίκα του να μαθητεύσει κοντά στη μαμά για να φτιάχνει το μουσακά ίδιο και απαράλαχτο. Λοιπόν η φανταστική αυτή συνταγή είναι χωρίς πατάτες και χωρίς μελιτζάνες, με μακαρόνια και κιμά. Πατσίτσιο λέγεται αυτό; Α, τι λες;

Μουσακά ο Θανάσης Κρεκούκιας

Όποιος δε γουστάρει τις μελιτζάνες έχει προβλήματα. Όποιος δε γουστάρει τις πατάτες είναι βλαμμένος. Όποιος δε γουστάρει τα μακαρόνια με κιμά να πάει να κοιταχτεί. Όποιος δε γουστάρει το παστίτσιο είναι παλαβωμένος. Αλλά όποιος πει ότι δε γουστάρει τον μουσακά, να έρθει να το πει μπροστά μου. Εκεί τελειώνουν όλα. Ανοίγω παρένθεση. Χρήστο Χατζηιωάννου είσαι ποιητής. Ο τροβαδούρος της γεύσης. Κλείνω παρένθεση. Την ξανανοίγω. Χρήστο Χατζηιωάννου έχω δακρύσει. Την ξανακλείνω. Και καταλήγω. Δυο είναι οι λέξεις που έχουν χαρακτηρίσει την μεταπολεμική Ελλάδα στον υπόλοιπο κόσμο. Μουζάκα και μαλάκα. Για το μουζάκα βάζεις και το γκρικ μπροστά. Για το μαλάκα όχι. Είναι πατενταρισμένο στη φυλή. Σταματάω γιατί δεν έχει νόημα. Αρχίζω και χάνω τον ειρμό. Χρήστο Χατζηιωάννου μου έφτιαξες το πρωινό. Δεσμεύομαι να σε πάω στο χωριό μου να φας μουσακά από τον Βασιλάκη τον Μίγγα. Κλαίω. Από συγκίνηση. Μουσακάς. Αμήν.

Μουσακά η Νίκη Χαγια

Για μένα δεν τίθεται καν δίλημμα. Καθότι χορτοφαγικη φαμιλια ο μουσακάς είναι για μασ ότι το γουρουνοπουλο για τον Οβελιξ. Ένας γευστικος οργασμος με φρεσκα λαχανικά, κιμα απο σόγια και πλούσια μπεσαμελ. Τι και αν κάθε φορα που τον φτιαχνω κάνω μια κουζίνα εμπόλεμη ζώνη, με το που βάζω την πρώτη μπουκιά στο στόμα και σκάει η γεύση της μελιτζανας, με τη ζουμερη πατατουλα και το κολοκυθακι, ξεχνάω το πλύσιμο που έχω για μετα (που εντάξει εδω που τα λέμε ούτως η αλλιώς δεν θα το έκανα εγω, αλλα το αγόρι).

Παστίτσιο Ογκρατέν ο Άλκης Βασιλείου

Για να είμαι ειλικρινής, τόσο το παστίτσιο όσο και ο μουσακάς, δεν ανήκουν ούτε καν στο top 30 των γαστριμαργικών επιλογών μου. Για την ακρίβεια, αν δεν μου ανακοίνωνε μια μέρα περιχαρής η γιαγιά μου -που έμαθε να μαγειρεύει στα 70 της- "Άλκη μου, σήμερα έχουμε παστίτσιο", νομίζω δεν θα το ζητούσα ποτέ στη ζωή μου.

Τέλος πάντων, επειδή η γιαγιά μου, αποφάσισε να βγει στη σύνταξη και να γίνει τυπική γιαγιά, λίγο πριν μπει στην 8η δεκαετία της ζωής της, δεν ήθελα να της χαλάσω το χατίρι, αλλά έθεσα μια σημαντική πρϋπόθεση. "Γιαγιά ο κιμάς δεν μου αρέσει και η μπεσαμέλ θέλω να είναι όσο πιο λίγη γίνεται. Φτιάξε κάτι με τυρί που να είναι στεγνό και ξεροψημένο". Και... εγένετο ογκρατέν, το οποίο στο οικογενειακό τραπέζι παρουσιάστημε εν χορδαίς και οργάνοις, αναγκάζοντας τον παππού μου να αναφωνήσει "κούκλα μου, 50 χρόνια παντρεμένοι, πρώτη φορά μου μαγειρεύεις".

Και τι φαγητό ε; Ογκρατέν!!!

Μουσακά ο Μάνος Μίχαλος

Κάθε φορά που γράφουμε για φαγητό στο Αιώνιο Δίλημμα, ο Κρεκούκιας μας λέει και από έναν τύπο στο χωριό του που το κάνει τέλεια και ο Θανάσης είναι ο Καλλίδης του χωριού που τα έχει φάει όλα. Ας επιστρέψω στο θέμα, στο δίλημμα θέλω να πω: Μικρός φοβόμουν τη μελιτζάνα. Αυτή η μπλαβί απόχρωση, τα σποράκια μέσα και το "νιανιά" που γίνεται με την πρώτη πηρουνιά μου προκαλούσαν ένα ρίγος, ψηλά στην πλάτη.

Με τα χρόνια, όμως, ωρίμασα και κατάλαβα ότι χωρίς τη μελιτζάνα, παπουτσάκια δεν έχει. Και τα παπουτσάκια ήταν η πρώτη κίνηση καλής θέλησης προς τον μουσακά. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τρελάθηκα με το στυφό παστίτσιο, οπότε έψαχνα κάτι για να το αντικαταστήσω στο ταψί μου (όχι μου, αλλά καταλαβαίνετε). Ο μουσακάς επί της ουσίας είναι το πιο περιγραφικό φαγητό, για τη φιλοσοφία αυτής της χώρας: βάλτα όλα μαζί, κάντα κιμά, κάντα πατάτα και άσε τη μελιτζάνα να έρθει τελευταία στιγμή να σώσει τα πράγματα. Όχι;

Μουσακά η Ιωάννα Μαμάη

Μετά από ένα σερί φιλοσοφημένων διλημμάτων όπου κάναμε κατάθεση ψυχής ορισμένοι, όπως θα έλεγε και ο Μικρούτσικος, το συγκεκριμένο δίλημμα μάλλον μπήκε γιατί κάποιοι δεν άντεξαν τα ψυχολογικά μας. ΟΚ, δεν τρέχει τίποτα που λέει και το νέο άσμα της Κατερίνας Στικούδη. Προσωπικά για εμένα δίλημμα δεν υπάρχει γιατί ο μουσακάς όχι απλά βάζει κάτω το παστίτσιο αλλά νικά με 4-0 εκτός έδρας. Τα μακαρόνια με οτιδήποτε είδος κρέας από μοσχάρι μέχρι κιμά μου φέρνουν τέτοια αηδία που και μόνο στη σκέψη μπορώ να κάνω εμετό. Ενώ ο μουσακάς; Αγνή μελιτζανούλα, πατατούλα και κιμάς (για να πάρεις και το σίδηρό σου). Μουσακάς ftw και δεν ακούω κουβέντα.

ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΕΛΟΣ: ΜΟΥΣΑΚΑΣ ΜΕ 61,5%

Η μελιτζάνα έδινε βραχεία κεφαλή στο σκορ για το μουσακά, η μελιτζάνα ισοφάρισε όταν προς στιγμή το παστίτσιο βρήκε το ρυθμό του, η μελιτζάνα έβαλε τα γκολ της νίκης. Ντέρμπι λέμε!