Ποιο είναι το ιδανικό βάρος για τον κάθε άνθρωπο

Στο θέμα του «ιδανικού βάρους», είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε από το ερώτημα τι θεωρείται ιδανικό. Πώς μπορεί να προσδιοριστεί αυτό; Πώς μπορεί να μετρηθεί; Με βάση ποια κριτήρια; 

Σημείο 1ο: Κριτήριο σίγουρα δεν θεωρείται να μπορέσουμε να φορέσουμε κάποιο συγκεκριμένο νούμερο σε παντελόνι, ούτε το να αποκτήσουμε το σώμα κάποιας διάσημης ή κάποιου φιλικού μας προσώπου που μπορεί να έχουμε σαν πρότυπο.

Σημείο 2ο: Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Όπως τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας και τα στοιχεία του χαρακτήρα μας είναι μοναδικά και διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο, κάτι αντίστοιχο ισχύει και για το σώμα μας. Ο καθένας μας έχει ένα συγκεκριμένο σωματότυπο και ένα συγκεκριμένο προκαθορισμένο σημείο βάρους (setpoint). 

Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι οι άνθρωποι είναι γενετικά προγραμματισμένοι να διατηρούν το βάρος τους μέσα σε ένα προκαθορισμένο (set point) εύρος το οποίο ποικίλει από άτομο σε άτομο ανεξάρτητα από άλλες ομοιότητες όπως το ύψος.

Το εύρος αυτό λοιπόν επηρεάζεται από κληρονομικούς παράγοντες. Άλλες μελέτες μέσα στη θεωρία προτείνουν ότι επηρεάζεται από τη δίαιτα και τον τρόπο ζωής, το κάπνισμα και το επίπεδο άσκησης. Για παράδειγμα η αερόβια άσκηση, προωθεί ένα χαμηλότερο προκαθορισμένο σημείο για όσο κάποιος γυμνάζεται, ενώ δίαιτες υψηλές σε λιπαρά και ζάχαρη φαίνεται να ενισχύουν ένα υψηλότερο set point. Και η δίαιτα φαίνεται να ενισχύει ένα υψηλότερο προκαθορισμένο σημείο (set point).

Επίσης, τα set points τείνουν να αυξάνουν με την ηλικία. Γι' αυτό είναι μη ρεαλιστικό και πιθανώς ανθυγιεινό να έχει κάποιος σαν στόχο τη διατήρηση του βάρους της εφηβείας, στα 30 και στα 40 του.

Το να προσπαθεί λοιπόν να φτάσει κάποιος κάτω από αυτό το προκαθορισμένο σημείο μπορεί να έχει επιπτώσεις στη σωστή λειτουργία του οργανισμού αλλά και του μεταβολισμού του και επίσης εξηγεί πολλές φορές τον λόγο που κάποιος δεν μπορεί να διατηρήσει την απώλεια βάρους για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Σημείο 3ο: Μπορεί ακόμα 2 γυναίκες να έχουν ακριβώς το ίδιο ύψος, ακριβώς το ίδιο βάρος, ακριβώς την ίδια ηλικία, αλλά το σώμα της καθεμίας να δείχνει τελείως διαφορετικό.

Επίσης μια πολύ λεπτή γυναίκα ίσως να παρουσιάζεται λιπόβαρη, αλλά ίσως να έχει το κατάλληλο βάρος για το σώμα της, να είναι ακριβώς ή πάνω από το δικό της προκαθορισμένο σημείο.

Αυτό εξαρτάται από το σωματότυπο, αλλά και από το επίπεδο λίπους στο σώμα της καθεμίας. Είναι σημαντικό λοιπόν, να μην επικεντρωνόμαστε μόνο στην ένδειξη της ζυγαριάς, αλλά να συνυπολογίζουμε την αναλογία λιπώδους και άλιπης μάζας.

Σημείο 4ο: Μην προσπαθείτε να βρείτε το ιδανικό σας βάρος λοιπόν μόνοι σας με βάση τις εξισώσεις που προκύπτουν είτε από το Δείκτη Μάζας Σώματος είτε τον κανόνα «10 κιλά κάτω από τα εκατοστά του ύψους μου». Αυτοί οι τύποι είναι πολύ γενικοί. 

Αναλογιστείτε ότι είναι οι ίδιοι για άντρες και γυναίκες, δεν λαμβάνουν υπόψιν την ηλικία, ούτε το σωματότυπο και τα επίπεδα λίπους του σώματος. Και σίγουρα δεν λαμβάνουν υπόψιν τις ιδιαιτερότητες αλλά και τα προβλήματα υγείας που μπορεί να έχει κάποιος.

Οι εξισώσεις αυτές βγαίνουν με βάση μελέτες για το γενικό πληθυσμό και τους μέσους όρους που προκύπτουν από αυτόν.

Σημείο 5ο: Ιδανικό θεωρείται το βάρος στο οποίο αισθανόμαστε καλά και ο οργανισμός μας λειτουργεί «ιδανικά».

Είναι το βάρος στο οποίο διατηρούμαστε όταν ο οργανισμός μας προσλαμβάνει επαρκείς ποσότητες ενέργειας (η οποία προέρχεται από την επαρκή πρόσληψη όλων των θρεπτικών συστατικών) και που άμα γίνει απώλεια κάτω από αυτό, οι μεταβολικές διεργασίες δεν θα γίνονται αποτελεσματικά και κατά συνέπεια δεν θα είμαστε υγιείς, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά (μην ξεχνάτε ότι ελλείψεις θρεπτικών συστατικών μπορεί να προκαλέσουν νευρικότητα, άγχος, έλλειψη συγκέντρωσης, εκνευρισμό, κτλ).

Τέλος είναι το βάρος που παράλληλα με τα παραπάνω μπορεί να είναι διατηρήσιμο. Δηλαδή να μπορούμε να το διατηρήσουμε μακροπρόθεσμα, χωρίς να πρέπει να στερούμαστε για να το καταφέρουμε και να κάνουμε κάτι πέραν από αυτό που μας είναι εφικτό είτε σε επίπεδο διατροφής, είτε σε επίπεδο άσκησης.

diatrofi.gr

Μήπως οι μολυσμένες πόλεις μας παχαίνουν;

Και όμως η παχυσαρκία μπορεί και να σχετίζεται με την μόλυνση της ατμόσφαιρας. Τουλάχιστον αυτό...διαπίστωσαν επιστήμονες της Ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Κολούμπια που τονίζουν ότι, οι έγκυες γυναίκες που εκτίθενται στη μολυσμένη ατμόσφαιρα στο κέντρο μιας πόλης, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να γεννήσουν παιδί με τάση για παχυσαρκία. Είναι η πρώτη φορά που έρευνα σχετίζει την παχυσαρκία με την ρύπανση της ατμόσφαιρας.

Οι ερευνητές έκαναν τη μελέτη τους στην πόλη της Νέας Υόρκης, παίρνοντας αφορμή από τις στατιστικές που δείχνουν ότι το ποσοστό των παχύσαρκων παιδιών είναι μεγαλύτερο στις φτωχές γειτονιές των μεγάλων πόλεων (25% έναντι 17% του εθνικού μέσου όρου στις ΗΠΑ). Η κακή διατροφή και η έλλειψη σωματικής άσκησης θεωρούνται βασικοί παράγοντες για την παχυσαρκία, η οποία αποτελεί μία πολυπαραγοντική διαταραχή. Όμως, η νέα μελέτη αναδεικνύει ένα ακόμα παραμελημένο παράγοντα, τη ρύπανση της ατμόσφαιρας από χημικές ουσίες, όπως οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες, οι οποίοι εκλύονται στην ατμόσφαιρα από την καύση του άνθρακα, του πετρελαίου και της βενζίνης, αλλά ακόμα και από τον καπνό των τσιγάρων.

Οι ερευνητές μελέτησαν εκατοντάδες εγκύους γυναίκες, ηλικίας 18 έως 35 ετών, και διαπίστωσαν ότι όσες έμεναν σε φτωχικές γειτονιές του κέντρου της πόλης (όπως το Βόρειο Μανχάταν και το Νότιο Μπρονξ) και άρα ήσαν περισσότερο εκτεθειμένες στη μόλυνση του αέρα, είχαν σχεδόν διπλάσια πιθανότητα (1,79 φορές) να έχουν παχύσαρκο παιδί έως την ηλικία των πέντε ετών και υπερδιπλάσια πιθανότητα (2,26 φορές) να έχουν παχύσαρκο παιδί έως την ηλικία των επτά ετών.

Όπως είπε ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Ραντλ: “για πολλούς ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν υγιεινά φαγητά, ούτε έχουν τον χρόνο να ασκηθούν, η προγεννητική έκθεση της μητέρας και του εμβρύου, στην μόλυνση του αέρα, μπορεί να αποτελέσει τον παράγοντα που θα γείρει τη ζυγαριά και θα κάνει το παιδί πιο ευάλωτο στην παχυσαρκία”.

Όμως η ρύπανση της ατμόσφαιρας δεν δημιουργεί μόνο παχύσαρκα παιδιά, αλλά και παιδιά με χαμηλότερο IQ. Μία προηγούμενη έρευνα από ερευνητές του πανεπιστημίου Κολούμπια είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η έκθεση των εγκύων σε αέρα μολυσμένο με πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το δείκτη νοημοσύνης (IQ) του παιδιού και, ακόμα, αυξάνει τον κίνδυνο για εκδήλωση άγχους, κατάθλιψης και ελλειμματικής προσοχής στα μικρά παιδιά.

Επίσης, οι ίδιες ρυπογόνες χημικές ουσίες διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα και μπορεί να προκαλέσουν καρκίνο. Γι' αυτό τον λόγο, όπως τόνισαν οι ερευνητές, είναι σημαντικό να ληφθούν μέτρα, ώστε στο κέντρο των πόλεων να κυκλοφορούν οχήματα που ρυπαίνουν όσο το δυνατό λιγότερο.

iatropedia.gr

Δες τη Φυλακή σου!

Είναι δυνατόν το φαγητό που τρώω να με κρατάει δέσμιο;

Οι τροφές που επιλέγω, να με… δένουν χαμηλά;

Δες το σε σένα. Δες ποιες τροφές είναι αυτές που σε κρατάνε δεσμευμένο.

Μπορεί να ξεκινάς με την επιθυμία να φας μια σοκολάτα. Ξεκινάμε με την επιθυμία. Ενδίδεις σε αυτήν. Τι γίνεται μετά;

 

Στο σώμα πυροδοτούνται μια σειρά από αντιδράσεις, οι οποίες δημιουργούν ένα περιβάλλον Μέσα σου, το οποίο συνεχίζει να επιθυμεί τη σοκολάτα.

Υπάρχουν τροφές, οι οποίες δημιουργούν αυτή τη σχέση εξάρτησης & δέσμευσης;.. Τι λες;

Τροφές που σου παίρνουν την ελευθερία σου. Κι όταν μετά λες ‘Θέλω να φάω σοκολάτα’, αμφιβάλλω αν θέλεις να φας σοκολάτα, ή αν απλά δεν έχεις άλλη επιλογή.. 

Σ’ έναν άλλο βαθμό, η coca cola σου φοράει τις χειροπέδες. Έτσι, όταν λες ‘Θα πιω μια coca cola γιατί θέλω να ξεδιψάσω’, πολύ αμφιβάλω για την ορθότητα αυτού που λες. Εσύ;

Την ελευθερία μας δεν μας της παίρνουν οι Άλλοι.

Δεν είναι ο άντρας σου ούτε η γυναίκα σου αυτοί που σου περνούν χαλκά!

Δεν είναι αυτοί που σου ρουφάνε το αίμα μέρα – νύχτα.

Είσαι Εσύ που αυτομαστιγώνεσαι και λες πως το απολαμβάνεις…

Είμαι εγώ που φέρω την ευθύνη για το αν είμαι ή όχι ελεύθερος.

Είμαι εγώ που χτίζω τη φυλακή μου!

Δες τις τροφές που σε δεσμεύουν. 

Αυτή είναι η φυλακή των εθισμών σου.

Πηγή: http://realizenrelease.blogspot.gr

Το «παράδοξο της παχυσαρκίας»

Το λεγόμενο «παράδοξο της παχυσαρκίας» έρχεται να επιβεβαιώσει μια νέα επιστημονική μελέτη, που κατέληξε στη διαπίστωση ότι αν κανείς είναι πολύ παχύσαρκος και έχει βάρος αρκετά πάνω από το κανονικό, αντιμετωπίζει...σημαντικά αυξημένο (σχεδόν κατά 30%) κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία. 

Αν όμως είναι απλώς υπέρβαρος ή έστω ελαφρώς παχύσαρκος, δεν έχει δηλαδή υπερβολικά παραπανίσια κιλά, τότε ο κίνδυνος θανάτου είναι ελαφρώς μειωμένος (κατά περίπου 5% έως 6%), σε σχέση με όσους έχουν φυσιολογικό βάρος.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Κατερίν Φλέγκαλ του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC) των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου (JAMA), σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, αξιολόγησαν περίπου 100 δημοσιευμένες επιστημονικές μελέτες που αφορούσαν συνολικά σχεδόν τρία εκατομμύρια ενήλικους ανθρώπους από πολλές χώρες.

Η μελέτη (μετα-ανάλυση), που συσχέτισε τον δείκτη σωματικής μάζας (ΒΜΙ) με τη θνησιμότητα, έδειξε ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ υπέρβαρων και παχύσαρκων όσον αφορά τον κίνδυνο θανάτου. Φυσιολογικό, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, θεωρείται το βάρος, όταν ο δείκτης ΒΜΙ είναι μεταξύ 18,5 και 25. 

Υπέρβαρος είναι κάποιος, όταν ο δείκτης είναι μεταξύ 25 έως 30, ενώ παχύσαρκος όταν ξεπερνά το 30 (δείκτης άνω του 35 δείχνει σοβαρή παχυσαρκία). 

Ο δείκτης υπολογίζεται όταν διαιρέσει κανείς το βάρος σε κιλά με το τετράγωνο του ύψους (π.χ. 75 δια 1,65Χ1,65).

Η στατιστική ανάλυση δείχνει ότι οι υπέρβαροι (με δείκτη σωματικής μάζας 25-30) κατά μέσο όρο έχουν μικρότερο κίνδυνο θανάτου κατά 6% και οι ελαφρώς παχύσαρκοι (με δείκτη 30-35) επίσης μικρότερο κίνδυνο κατά 5% σε σχέση με όσους έχουν φυσιολογικό βάρος. 

Όμως οι σοβαρά παχύσαρκοι (με δείκτη άνω του 35) έχουν αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας κατά 29%.

Οι επιδημιολόγοι έχουν παρατηρήσει εδώ και κάποια χρόνια αυτή την αντιστρόφως ανάλογη σχέση ανάμεσα στο βάρος και το ποσοστό θνησιμότητας, μέχρι τουλάχιστον ένα επίπεδο πάχους. 

Σε χρόνιες ασθένειες όπως ο διαβήτης, οι καρδιακές και οι νεφρικές παθήσεις, οι άνθρωποι με βάρος πάνω από το φυσιολογικό έχουν συχνά μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, γι' αυτό άλλωστε το πάχος τους δεν θεωρείται κατ' ανάγκη επιβαρυντικός παράγων σε αυτές τις περιπτώσεις (κάτι που όμως θα πρέπει να αξιολογήσει ο γιατρός).

Οι ερευνητές θεωρούν ως πιθανές αιτίες γι' αυτό το παράδοξο (δηλαδή οι υπέρβαροι και ελαφρώς παχύσαρκοι να κινδυνεύουν λιγότερο από πρόωρο θάνατο σε σχέση με όσους έχουν κανονικά κιλά) διάφορους παράγοντες, όπως την προστατευτική μεταβολική δράση του αυξημένου λίπους του οργανισμού. 

Πάντως, οι επιστήμονες αναγνωρίζουν ότι επί της ουσίας δεν γνωρίζουν ακόμα τους συγκεκριμένους βιολογικούς μηχανισμούς που θα μπορούσαν να εξηγήσουν το εν λόγω παράδοξο.

Από την άλλη, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι συνήθως η αύξηση του πάχους αυξάνει τους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου όπως η χοληστερόλη και η αρτηριακή πίεση, συνεπώς τα παραπανίσια κιλά μπορεί να εντάξουν κάποιον σε ομάδα κινδύνου, όσον αφορά την υγεία του.

Πηγή: medicalnews.gr

1 Ιανουαρίου 2013

Κ Α Λ Η  Χ Ρ Ο Ν Ι Α !!!

Το… έντερό μας ευθύνεται για την παχυσαρκία!

Η παχυσαρκία μπορεί να προκαλείται από ένα είδος βακτηρίων και όχι από το ότι κάποιος τρώει πολύ ή γυμνάζεται λίγο, υποστηρίζουν επιστήμονες από την Σαγκάη.

Και το καλύτερο όλων: η διατροφή που αλλάζει την ισορροπία των μικροβίων στον οργανισμό, μπορεί να καταπολεμήσει τη νόσο.

Η σχετική μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ποντίκια, τα οποία χρησιμοποιούνται εκτεταμένα στις ιατρικές έρευνες επειδή βιολογικά φέρουν πολλές ομοιότητες με τους ανθρώπους.

Τα ποντίκια που μελετήθηκαν στην παρούσα έρευνα ήταν τροποποιημένα, ούτως ώστε να έχουν αντοχή στην παχυσαρκία και να μην παίρνουν βάρος παρότι έτρωγαν πάρα πολύ και οι ερευνητές δεν τους παρείχαν ευκαιρίες να γυμνάζονται (λ.χ. δεν είχαν στα κλουβιά τους τροχό για να ανεβαίνουν και να τρέχουν, όπως εκ φύσεως κάνουν).

Όταν, όμως, οι ερευνητές έκαναν σε μερικά από τα πειραματόζωά τους έγχυση του ανθρώπινου εντεροβακτηρίου, τα ζώα γρήγορα πάχυναν.

Το εντεροβακτήριο επελέγη επειδή προγενέστερη μελέτη το είχε βρει σε υψηλές συγκεντρώσεις στο έντερο ενός ανθρώπου που έπασχε από κακοήθη (ή νοσογόνο) παχυσαρκία, γράφουν οι ερευνητές στην «Επιθεώρηση της Διεθνούς Εταιρείας Μικροβιακής Οικολογίας» (ISME Journal).

Στο πλαίσιο της νέας έρευνας, η έγχυση του εντεροβακτηρίου γινόταν στα ποντίκια για χρονικό διάστημα έως δέκα εβδομάδες.

Όπως εξηγούν ο δρ Ζάο Λίπινγκ, καθηγητής Μικροβιολογίας και διευθυντής του Κρατικού Εργαστηρίου Μικροβιακού Μεταβολισμού στο Πανεπιστήμιο Jiaotong της Σαγκάης και οι συνεργάτες του, τα ευρήματά τους υποδηλώνουν ότι το εντεροβακτήριο «μπορεί να συμβάλλει αιτιολογικά στην ανάπτυξη της παχυσαρκίας» στους ανθρώπους.

Οι ερευνητές προσθέτουν ότι ένας ασθενής έχασε 28 κιλά σε εννέα εβδομάδες όταν άρχισε να ακολουθεί ένα διαιτολόγιο «πλούσιο σε δημητριακά ολικής αλέσεως, παραδοσιακά κινεζικά ιατρικά τρόφιμα και προβιοτικά», ενώ τα επίπεδα του εντεροβακτηρίου στο έντερό του μειώθηκαν σε «μη ανιχνεύσιμα» επίπεδα.

Ο ίδιος ο δρ Ζάο, εξάλλου, έχασε 18 κιλά σε δύο χρόνια, αλλάζοντας την διατροφή του ούτως ώστε να περιέχει περισσότερα προβιοτικά τρόφιμα, όπως το πικρό πεπόνι, για να προσαρμοσθεί η ισορροπία των βακτηρίων στο έντερό του, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα στο επιστημονικό περιοδικό «Science» νωρίτερα εφέτος.

Η έρευνα τους δρος Ζάο για τον ρόλο των βακτηρίων στην παχυσαρκία εμπνέεται από την παραδοσιακή κινεζική πεποίθηση ότι τα έντερα αποτελούν «τα θεμέλια της ανθρώπινης υγείας», σύμφωνα με το δημοσίευμα του «Science».

Ο δρ Ζάο και οι συνεργάτες του γράφουν στην νεότερη δημοσίευσή τους ότι ελπίζουν να εντοπίσουν περισσότερα βακτήρια της παχυσαρκίας στις μελλοντικές μελέτες τους.

Τα μελομακάρονα, τα μακαρόνια και ο μακαρίτης

Γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Υπάρχει ετυμολογική σχέση ανάμεσα τους;

Είναι εύκολο να συνδυάσουμε την ετυμολογία του χριστουγεννιάτικου παραδοσιακού γλυκίσματος, του...

μελομακάρονου, από τις λέξεις μέλι + μακαρόνι . Μη ψάξετε, όμως, να βρείτε ομοιότητα σχήματος ανάμεσα στα μακαρόνια και τα μελομακάρονα. Ψάχνοντας προσεκτικά σε ελληνικά και ξένα λεξικά θα βρείτε την εκδοχή ότι η λέξη “μακαρόνι” παράγεται από τη μεσ. ελληνική λέξη “μακαρωνία” (: νεκρώσιμο δείπνο με βάση τα ζυμαρικά). Η μακαρωνία με τη σειρά της έρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη “μακαρία”, που δεν ήταν άλλο από την ψυχόπιτα, δηλαδή, ένα κομμάτι άρτου, στο σχήμα του μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν μετά την κηδεία. Στους νεότερους χρόνους ένα γλύκισμα που έμοιαζε με τη μακαρία βουτήχτηκε στο μέλι και γι αυτό ονομάστηκε μελομακάρονο. Οι Ιταλοί, έθνος με παράλληλο πολιτισμό, διατήρησαν τη λέξη μακαρωνία στη λέξη maccarone (: μακαρόνι). Οι Έλληνες συνέχισαν, τουλάχιστον, για τρεις χιλιάδες χρόνια να χρησιμοποιούν λέξεις, όπως: μακάρι, μακάριος, μακαρίτης, μακαριστός και τελευταία, μακαρονάς, μακαρονάδα και άλλα. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1500 μ.Χ γίνεται γνωστό στη Γαλλία και αργότερα στην Αγγλία ένα αμυγδαλωτό μπισκότο, κάτι σαν το δικό μας “εργολάβο”, με το όνομα “macaroon”.

24grammata.com

Ο ρόλος της μνήμης στο αίσθημα της πείνας

Η ανάμνηση του προηγούμενου γεύματος επηρεάζει την όρεξή μας

Νομίζετε ότι η πείνα έχει σχέση μόνο με την ανάγκη του οργανισμού για ενέργεια; Αν δηλαδή καταναλώσετε μια επαρκή ποσότητα φαγητού είναι απίθανο να πεινάσετε ξανά σύντομα. Λάθος λένε επιστήμονες.

Σίγουρα έχει συμβεί σε αρκετούς, να σηκωθείς από το γεύμα σου και μια ώρα μετά να αισθανθείς ξανά το αίσθημα της πείνας αδικαιολόγητα.

Μελέτες τα τελευταία χρόνια έχουν υποδείξει διάφορους παράγοντες που επηρεάζουν το πόσο τρώμε αλλά και πόσο συχνά πεινάμε.

Για παράδειγμα, όποιος τρώει μπροστά στην τηλεόραση είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φάει περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να χορτάσει και θα πεινάσει πιο γρήγορα υποστηρίζουν μελέτες.

Ρόλο παίζουν επίσης, το χρώμα του πιάτου, ο φωτισμός, οι συνήθειες της παρέας που έχουμε στο γεύμα μας.

Μια νέα μελέτη που παρουσιάστηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLoS ONE, υποστηρίζει ότι σημαντικό ρόλο στο πότε θα ξαναπεινάσουμε είναι η μνήμη που έχουμε για το γεύμα που προηγήθηκε.

Αν δηλαδή θεωρούμε ότι φάγαμε αρκετά, από ένα πιάτο γεμάτο ή ένα φαγητό με πολλές θερμίδες ανεξάρτητα με την πραγματικότητα, τότε μάλλον θα αργήσουμε να πεινάσουμε ξανά.

Βρετανοί ερευνητές έκαναν ένα πείραμα σε 100 ενήλικες. Τους έδωσαν να καταναλώσουν ένα πιάτο με ντοματόσουπα. Κάποια πιάτα είχαν μεγαλύτερη ποσότητα, κάποια λιγότερη. Την ίδια ώρα οι ερευνητές αφαιρούσαν ή προσέθεταν αντίστοιχα ποσότητα σούπας, χωρίς οι εθελοντές να το γνωρίζουν.

Δύο με τρεις ώρες αργότερα όσοι θεωρούσαν ότι είχαν φάει από το πιάτο με την μεγάλη ποσότητα σούπας δεν είχαν το αίσθημα της πείνας, ανεξάρτητα από πόση ποσότητα είχαν καταναλώσει στ’ αλήθεια.

Οι μελετητές από το Πανεπιστήμιο του Bristol λοιπόν υποστηρίζουν ότι: «η μνήμη του προηγούμενου γεύματος επηρεάζει περισσότερο την όρεξή μας κι όχι η ποσότητα που τελικά καταναλώσαμε. Η σχέση λοιπόν μεταξύ της πείνας και της πρόσληψης τροφής είναι πιο περίπλοκη απ’ ότι φανταζόμαστε».

Και οι επιστήμονες καταλήγουν: «αφιερώστε μερικά δευτερόλεπτα στο να αποτυπώσετε τι τρώτε, σκεφτείτε αν σας φαίνεται λίγο ή πολύ και μην τρώτε παράλληλα με άλλες δραστηριότητες». Με λίγα λόγια απολαύστε το φαγητό σας και αφιερώστε του τον χρόνο και την προσοχή σας.

ΠΗΓΗ: healthpress.gr

Συνδυασμός τροφίμων για απώλεια βάρους

Ζευγάρια ουσιών που χαρίζουν μια άψογη σιλουέτα

Τα παρακάτω ζευγάρια τροφίμων αν συνδυαστούν μπορούν να σας βοηθήσουν να χάσετε βάρος και να αποκτήσετε τη σιλουέτα που πάντα ονειρευόσασταν...

Σίδηρος και βιταμίνη C

Ο καθένας ξέρει ότι ο σίδηρος είναι μια σημαντική θρεπτική ουσία. Γνωρίζατε όμως ότι υπάρχουν δύο είδη; Το ένα είδος βρίσκεται στο κρέας και τα θαλασσινά και το άλλο στα ρεβίθια, στα σκούρα πράσινα φύλλα, και σε άλλα φυτά. Το πρόβλημα είναι, ότι τα δεύτερα δεν απορροφούνται τόσο εύκολα από τον οργανισμό. 

Εδώ μπαίνει ο ρόλος της βιταμίνης C που περιέχεται στα εσπεριδοειδή, στις πιπεριές και στις φράουλες και αυξάνει την οξύτητα των εντέρων με αποτέλεσμα να απορροφάται πιο εύκολα ο σίδηρος.

Πώς μπορείτε να τα συνδυάσετε; Περιχύνουμε βινεγκρέτ λεμονιού σε σπανάκι και σαλάτα με φράουλες. Ή προσθέστε ψιλοκομμένες κόκκινες πιπεριές σε ρεβίθια. 

Στα γεύματα που γίνεται ανάμειξη σιδήρου και βιταμίνης C, προσπαθήστε να αποφύγετε το τσάι, τα δημητριακά ολικής αλέσεως, καθώς και όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα τα οποία αναστέλλουν την απορρόφηση του σιδήρου.

Λυκοπένιο και «καλά λιπαρά»

Το λυκοπένιο είναι η χρωστική ουσία που δίνει κόκκινο χρώμα στα φρούτα και τα λαχανικά όπως το καρπούζι. Είναι επίσης ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό, που βοηθάει στην πρόληψη των καρδιακών παθήσεων και ορισμένων μορφών καρκίνου. 

Επειδή το λυκοπένιο έχει λιποδιαλυτές ιδιότητες, το πεπτικό σύστημα είναι σε θέση να το απορροφήσει καλύτερα όταν συνοδεύεται από λίπη. Ερευνητές στο πανεπιστήμιο του Οχάιο διαπίστωσαν ότι, όταν άτομα έτρωγαν ντομάτες και αβοκάντο μαζί, απορροφούσαν 4,4 φορές περισσότερο λυκοπένιο.

Πώς μπορείτε να τα συνδυάσετε; Μια καλή λύση ώστε να συνδυάσετε το λυκοπένιο με τα καλά λιπαρά είναι οι μπρουσκέτες με ψιλοκομμένη ντομάτα, σκόρδο και ελαιόλαδο.

Φυλλικό οξύ και βιταμίνη Β12

Το φυλλικό οξύ (όπου βρίσκεται στα λαχανικά και τα φασόλια) και η βιταμίνη Β12 (που τη βρίσκουμε σε τρόφιμα ζωικής προέλευσης) βοηθούν στην παραγωγή νέων κυττάρων. 

Ρίχνουν επίσης τη λεγόμενη ομοκυστεΐνη, ένα αμινοξύ που, σε υψηλά επίπεδα, συνδέεται με τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Πώς μπορείτε να τα συνδυάσετε; Για πρωινό μπορείτε να συνδυάσετε την ομελέτα με σπανάκι. Για δείπνο, φάτε φιλέτο σολομού με σπαράγγι, και προσπαθήστε να περιορίσετε την ποσότητα του αλκοόλ που πίνετε. (Το αλκοόλ εμποδίζει την ικανότητα του σώματός σας να απορροφήσει τις βιταμίνες).

ΠΗΓΗ: myworld.gr

Πιο ευδιάθετοι οι παχύσαρκοι εξαιτίας των γονιδίων τους

Οι παχύσαρκοι άνθρωποι συνήθως είναι πιο ευδιάθετοι από τους αδύνατους, επειδή φέρουν ένα γονίδιο το οποίο μειώνει... τις πιθανότητές τους να εκδηλώσουν κατάθλιψη, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Όπως ανακοίνωσαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο ΜακΜάστερ, στον Καναδά, το γονίδιο αυτό είναι γνωστό και ως «γονίδιο της παχυσαρκίας», διότι έχει διαπιστωθεί πως όσοι φέρουν ορισμένες μεταλλαγές του διατρέχουν έως και 70% περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν παχυσαρκία.

Έως τώρα οι επιστήμονες ήξεραν ότι το FTO ρυθμίζει την επιθυμία µας για φαγητό και καθορίζει το πόσο πολύ θα φάμε. Τώρα, όμως, διαπιστώθηκε πως μία από τις μεταλλαγές του (ονομάζεται rs9939609) επηρεάζει και την ψυχική διάθεση, μειώνοντας κατά 8% τον κίνδυνο κατάθλιψης.

Οι ερευνητές του ΜακΜάστερ διερευνούσαν την πιθανή συσχέτιση παχυσαρκίας και κατάθλιψης, αλλά μελετώντας 6.561 πάσχοντες από κατάθλιψη και 21. 932 υγιείς εθελοντές που συμμετέχουν σε τέσσερις μεγάλες διεθνείς μελέτες (τις EpiDREAM, INTERHEART, DeCCκαι CoLaus), διαπίστωσαν πως ισχύει το αντίθετο.

Όπως γράφουν στην επιθεώρηση «Molecular Psychiatry», αναλύοντας δείγματα DNA από τους εθελοντές τους και τις βαθμολογίες τους σε τεστ ψυχικής διάθεσης, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως όσοι έφεραν το γονίδιο FTO είχαν σημαντικά λιγότερες ενδείξεις κατάθλιψης.

«Αρχίσαμε τη μελέτη μας με βάση την υπόθεση ότι κατάθλιψη και παχυσαρκία είναι θέμα εγκεφαλικής δραστηριότητας, οπότε πιστεύαμε ότι το γονίδιο της παχυσαρκίας πιθανώς οδηγεί στην κατάθλιψη», δήλωσε ο Ντέιβιντ Μέυρε, αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής Επιδημιολογίας & Βιοστατιστικής και επικεφαλής του Τμήματος Γενετικής Επιδημιολογίας στο ΜακΜάστερ.

«Τελικά διαπιστώσαμε ότι το FTO ασκεί προστατευτική δράση έναντι της μείζονος (σοβαρής) κατάθλιψης, τόσο στους άντρες, όσο και στις γυναίκες, και ανεξαρτήτως ηλικίας».

Αν και η μείωση του κινδύνου καταθλίψεως κατά 8% δεν είναι ιδιαιτέρως μεγάλη, οι ερευνητές λένε πως είναι η πρώτη μελέτη που δείχνει πως τα γονίδια που προδιαθέτουν για παχυσαρκία μπορεί να συσχετίζονται, έστω και αρνητικά, με την κατάθλιψη.

e-diet.gr